Tanabata festiwal

Wybrałam moją ulubioną wersję legendy znana w Chinach i Japonii i pozwolę sobie ją przedstawić własnymi słowami.

Jak każdego poranka, Mikeran mozolnie pracował na polu ryżowym. Jego słomiany kapelusz chronił go przed palącym słońcem. Pochylony powoli podniósł się, aby rozprostować swoje ciało, które pod ciężarem pracy było spięte i rozpalone. W tej chwili zakrył oczy spracowaną dłonią, ponieważ coś zaczęło go razić. W pierwszym momencie pomyślał, że to slońce, ale blask wydawał się nienaturalnie intensywny. Mikeran zrobił kilka kroków przed siebie i potknął się o coś jednocześnie ciężkiego i bardzo delikatnego. Kapelusz spadł z jego glowy, a ręce miał jeszcze ciemniejsze niż przedtem. Wstał i spojrzał w dół. Przy jego ziemistych stopach, na kłosach ryżu leżała złoto-różowa szata. Mikeran pobiegł do chaty, opłukał dłonie i wziął szatę. Po bambusowej drabinie wszedł na poddasze, gdzie schował piękną suknię. Następnego dnia, Mikeran znowy pracował na polu. Skupiony na swej pracy nie zauważyl kobiety przechodzącej obok jego chaty. Ta wykrzyknęła jego imię. Zdziwiony rolnik podszedł do kobiety, która okazała się piękniejsza niż wszystkie dotychczas spotkane w jego życiu. Szukała swojej szaty, ale Mikeran okłamał ją i nie zdradził jej prawdy. Obiecał jej pomoc w poszukiwaniach. Kobieta była boginią i miała na imię Tanabata. Po długich poszukiwaniach, suknie się nie znalazła, ale dwoje zakochalo się w sobie i postanowiło żyć razem. Tanabata i Mikeran przez wiele lat żyli w zgodzie i mieli wiele dzieci. Pewnego dnia Tanabata obchodząc chatę dookoła, została oślepiona tak jak kiedyś Mikeran. Zakryła swoją twarz dlońmi. Z ciekawością spojrzała się na dach, gdzie zauważyła skrawek swojej szaty. Tanabata nie potrafiła ukryć swojej złości i postanowiła zostać z Mikeranem pod jednym warunkiem: wyplecie on tysiąc par butów. Tanabata dobrze wiedziała, że Mikeran tego nie zrobi. Dlatego według legendy para kochanków już nigdy więcej się nie spotkała. Ale jak to zwykle bywa w bajkach, bogini i rolnik mają spotykać się jeden raz w roku- na znak swojej ogromnej miłości, gdy krzyżują się gwiazdy Altair i Wega. Wtedy spełniają się nasze marzenia Koniec.

Festiwal w Sendai odbywał się między 6-8 sierpnia, natomiast 5 sierpnia wieczorem mogliśmy oglądać pokaz 16,000 fajerwerków nad miastem. Podczas festiwalu całe miasto mieni się w barwach i różnorodnych deseniach. Na małych karteczkach „Tanzaku”, wieszanych na krzewkach bambusowych, Japończycy piszą prośby o dobrą przyszłość i podziękowania za dobro jakie ich spotkało w ubiegłym roku. Inne dekoracje to: Kamigoromo (papierowe kimono), żurawie origami (Orizumu), papierowe portmonetki (Kinchaku) symbolizujące powodzenie w biznesie, papierowe sieci (Toami) symbolizujące powodzenie w rybactwie, papierowe „worki na śmieci” (Kuzukago) symbolizujące czystość. Fukinagashi i Kusuduma tworzą ogromne, majestatyczne dekoracje, które w dużych skupiskach zmieniają nawet najbardziej obskurne centrum handlowe w krainę kolorów i niecodziennej radości.